MAFIA قطار

تاریخ:
ما Train Mafia را برای جشنواره Come Out & Play 2009 در شهر نیویورک طراحی کردیم. بازی اصلی در New York Subway از Times Square تا Bronx و دوباره برگشت (در 4). از آنجا ، ما دو بار بازی را در مترو کپنهاگ اجرا کردیم.

در سال 2011 ، خرید بازی مافیا ما بازی را در برلین ، در Invisible Playground’s You Are Go اجرا کردیم! جشنواره بازی های خیابانی.

ما همچنین دوست داریم بازی را در شهرهای دیگر اجرا کنیم (یا دیگران را ببینیم)! مخصوصاً در شهرهایی که خط دایره دارند. اگر به طور بالقوه علاقه دارید با ما ایمیل کنید.

قوانین:
Train Mafia نسخه ای کاملاً اصلاح شده از مهمانی بازی مهمانی Mafia (معروف به گرگ) است که برای بازی در مترو یا قطار تجدید نظر شده است.

می پرسید چرا قطار؟ برای افزایش سهام ، البته! بازیکنانی که “لینچ” می شوند از قطار لگد می شوند (در ایستگاه بعدی) ، و باید با شرمندگی منتظر قطار زیر – نوعی قطار “زندگی پس از مرگ” باشند تا به یک بازی دوم و در هم تنیده بپیوندند.

بله ، این دو بازی در هم تنیده شده اند! به بازیکنان دو تیم اختصاص داده شده است (یک بازی برای هر بازی) و در نهایت برای هر تیمی که برنده می شود امتیاز کسب می شود. بنابراین بازیکنان در بازی اول باید مراقب باشند که چه کسی را به بازی دوم می فرستند و چه زمانی.

برای اجرای هر بازی در هر قطار (قطار اصلی و همچنین قطار زیر) یک ناظم قرار می گیرد. بازیکنان به همان واگن مترو (در قطار اول) وارد می شوند و سپس بازی طول مسیر مشخص شده را طی می کند (در حالت ایده آل ، حدود یک ساعت).

در اولین بازی تیم های شهروند و مافیایی با هم رقابت می کنند. گروه هایی از بازیکنان به امید رای دادن به اعضای تیم مقابل به یکدیگر قطار رأی می دهند. تیم مافیایی اگر تعداد آنها در پایان سواری بیش از تعداد شهروندان باشد ، برنده می شود. اگر شهروندان موفق شوند به همه بازیکنان مافیایی رای دهند (در آن زمان بلافاصله به آنها اطلاع داده می شود) شهروندان برنده می شوند. اگر هیچ یک از این شرایط برآورده نشود ، تیم ها مساوی می کنند (هیچ یک از تیم ها امتیاز نمی گیرند).

هیچ دور سنتی شبانه روزی مانند مافیای سنتی وجود ندارد. در عوض ، همانطور که ناظم اعلام کرده است ، ایستگاه های مترو مشخص از محدوده ها مشخص می شوند. بازیکنان باید خودشان گروه های لینچ را سازماندهی کنند و بازیکنان همکار خود را برای جمع آوری تعداد لازم آرا جذب کنند

برای “لینچ” موفقیت آمیز بازیکن دیگر در بازی اول ، گروهی از حداقل نیمی از بازیکنان باقیمانده باید به ناظم نزدیک شوند و رای خود را ثبت کنند. بازیکنان لینچ نمی توانند صحبت کنند و باید در ایستگاه بعدی قطار را ترک کنند تا منتظر قطار بعدی شوند (جزئیات زیر). بازیکنان می توانند هر تعداد بازیکن را که می خواهند در هر دور لینچ کنند.

اعضای مافیا اما فقط می توانند تا یک هدف را در هر دور بکشند. برای کشتن ، هر عضو مافیا می تواند توجه ناظر را به خود جلب کند و از نظر جسمی به یک هدف اشاره کند. عضو مافیا می خواهد این کار را به صورت پنهانی انجام دهد ، در غیر این صورت آنها خطر جرم انگاری را دارند.

بازی دوم – مسابقه ای بین مذاهب مختلف – به جای رأی دادن به بازیکنان ، با رأی دادن به نمایندگان انجام می شود. به هر بازیکن یکی از چهار دین مختلف داده می شود و این هویت با تیم آنها در بازی اول ارتباطی ندارد.

هر دور (باز هم با مشخص شدن توقف های مشخص که توسط ناظم اعلام شده است) ، همه بازیکنان رای می دهند تا به یک بازیکن امتیاز “الوهیت” بدهند. در پایان بازی ، آن بازیکن دین خود را آشکار می کند و همه در آن زمان برای هر یک از امتیازات الوهیت کسب شده یک امتیاز کسب می کنند.

به بالاترین رای دهنده امتیاز الهی اعطا می شود ، جایی که فقط کثرت (نه اکثریت) لازم است. در صورت رای مساوی ، هیچ بازیکنی امتیاز کسب نمی کند.

به خاطر داشته باشید که بازیکنان مجاز به دروغ گفتن در مورد دین خود هستند. به همین ترتیب ، ممکن است بازیکنان در شروع بازی شروع به ایجاد اتحاد و اشتراک هویت کنند.

یادداشت:
1. تعداد امتیازات داده شده در بازی اول باید با تعداد دور مقیاس بندی شود – که به نوبه خود به طرح فیزیکی خط قطار و همچنین به تعداد بازیکنان بستگی دارد. به عنوان یک قانون اساسی ، بازیکنان فقط باید در صورت برتری تیم دوم در بازی دوم ، امتیاز کافی برای جبران باخت را بدست آورند.

2. به طور معمول ، Train Mafia به طور خاص در آخرین واگن قطار بازی می شود ، به گونه ای که بازیکنان می دانند کجا سوار قطار زیر شوند.

3. در ملا probably عام ، احتیاط این است که یک بازی مافیا را با اصطلاحات سنتی “قتل” اجرا نکنید. وقتی بازی را اجرا می کنیم ، “nerds” داریم که می خواهند “هیپسترها” را بدرقه کنند. هیپسترها می توانند به “حذف” هیپسترها رای دهند. در بازی دوم ، محله های شهر جایگزین آیین ها می شوند ، به گونه ای که بازیکنان باید منطقه خود را “نمایندگی” کنند ، به عنوان مثال منهتن ، بروکلین ، کوئینز و …

تیم:
داگلاس ویلسون و لاو کورسگارد ، با پشتیبانی گرافیکی و لجستیکی از مت بروچ